Główna funkcja środków powierzchniowo czynnych

1. Emulgowanie
Ze względu na wysokie napięcie powierzchniowe oleju w wodzie, po wrzuceniu oleju do wody i energicznym mieszaniu olej zostaje rozdrobniony na drobne kulki i wymieszany ze sobą w celu utworzenia emulsji, ale mieszanie zostaje zatrzymane, a warstwy ponownie się łączą. warstwowy. Jeśli dodasz surfaktant i energicznie mieszasz, nie będzie łatwo go rozdzielić przez długi czas po zatrzymaniu. To jest emulgacja. Powodem jest to, że hydrofobowość oleju jest otoczona przez grupy hydrofilowe środka powierzchniowo czynnego, tworząc przyciąganie kierunkowe, co zmniejsza pracę wymaganą do rozproszenia oleju w wodzie i sprawia, że ​​olej jest dobrze zemulgowany.
2. Działanie nawilżające
Często do powierzchni części przylega warstwa wosku, tłuszczu lub substancji złuszczających się, które są hydrofobowe. Ze względu na zanieczyszczenie tymi substancjami powierzchnia części nie jest łatwo zwilżana wodą. Po dodaniu środka powierzchniowo czynnego do roztworu wodnego kropelki wody na częściach będą łatwo rozproszone, znacznie zmniejszając napięcie powierzchniowe części i osiągając cel zwilżania.
3. Solubilizacja
Oleje mogą ulec rozpuszczeniu po dodaniu do nich środków powierzchniowo czynnych, jednak rozpuszczenie to może nastąpić dopiero wtedy, gdy stężenie środków powierzchniowo czynnych osiągnie krytyczne stężenie koloidu. Rozpuszczalność zależy od celu i właściwości solubilizacji. Pod względem solubilizacji długie hydrofobowe łańcuchy węglowodorowe są silniejsze niż krótkie łańcuchy węglowodorowe, a nasycone łańcuchy węglowodorowe są silniejsze niż nienasycone łańcuchy węglowodorowe. Efekt solubilizacji niejonowych środków powierzchniowo czynnych jest na ogół bardziej znaczący.
4. Rozproszenie
Cząsteczki stałe, takie jak kurz i brud, łatwiej gromadzą się i osadzają w wodzie. Cząsteczki środka powierzchniowo czynnego mogą dzielić agregaty cząstek stałych na drobne cząstki, powodując ich rozproszenie i zawieszenie w roztworze, co może sprzyjać jednorodności cząstek stałych. Rola dyspersji.
5. Efekt piany
Tworzenie się piany następuje głównie na skutek kierunkowej adsorpcji substancji aktywnych, co spowodowane jest zmniejszeniem napięcia powierzchniowego pomiędzy fazą gazową i ciekłą. Ogólnie rzecz biorąc, niskocząsteczkowe środki aktywne łatwo się spieniają, podczas gdy wysokocząsteczkowe środki aktywne mają mniejszą pianę. Żółty mirystynian ma najwyższą właściwość pienienia, a stearynian sodu ma najgorszą właściwość pienienia. Anionowe środki aktywne mają lepsze właściwości pieniące i stabilność piany niż niejonowe środki aktywne. Na przykład alkilobenzenosulfonian sodu ma silne właściwości pieniące. Powszechnie stosowane stabilizatory piany obejmują amidy alkoholi tłuszczowych, karboksymetylocelulozę itp., a inhibitory pienienia obejmują kwasy tłuszczowe, estry kwasów tłuszczowych, polietery itp. i inne niejonowe środki powierzchniowo czynne.